داسمه

   تو نمی دانی که روزگار چقدر کوتاه است و همیشه نمی توان شانه به شانه دوست

   در باران قدم زد و سیبها و پرنده هایی را که روی شاخه ها نشسته اند تا آخر شمرد

   همیشه نمی توان دست دوست را گرفت و به تماشای قله هایی برد که در دو قدمی

   خدا ایستاده اند...

   نه تو اینها را نمی دانی، اگر می دانستی حتم داشتم حتی یک لحظه هم مرا تنها

   نمی گذاشتی

   تو نمی دانی دوست داشتن همیشه گفتن نیست، گاه سکوت است و گاه نگاه...

   این درد مشترک من و توست که گاهی نمی توانیم در چشمهای یکدیگر نگاه کنیم...

نوشته شده توسط مهسا نیکروش در جمعه 1386/11/12 ساعت 15:11 موضوع | لینک ثابت

      چگونه می توانم امید نداشته باشم به عدالت روزگار

   در حالی که می دانم، کسی که بر روی پر قو می خوابد همان رویایی را می بیند

که کسی که بر روی زمین می گذارد و می خوابد...

نوشته شده توسط مهسا نیکروش در جمعه 1386/11/12 ساعت 14:57 موضوع | لینک ثابت

   در کوچه تنهایی می گذریم تا خود را به هفت قله عشق برسانیم

   اما قداست عشق را شکسته اند

   مدتی ست به باغ یاس ها می رویم

   اما یاس ها را در پنجره دلها ماندنی کرده اند

   از آن سوی پنجره ها به جاده ها نگاه کردیم

   غبار گرفتند

   گل های سرخ را در باغچه دلها کاشتیم

   انگار مردم دیگر گلها را هم دوست ندارند

   غزل، ترانه برای ما غریبه است

   عطر یاس، سبز بودن و سبز ماندن را از یاد برده ایم

   امروز باید بیایی       آخر دیگر انتظار سرآمده

   فرصت نیست بیا تا یاس ها را با نسیم دلنوازت از خواب بیدار کنی

   تا به دنیای زیبای غزل و ترانه عطر یاس هدیه کنی

نوشته شده توسط مهسا نیکروش در جمعه 1386/11/05 ساعت 12:49 موضوع | لینک ثابت