داسمه

 

   از دل افروزترین روز جهان،

   خاطره ای با من هست

   به شما ارزانی:

 

  سحری بود و هنوز،

   گوهر ماه به گیسوی شب آویخته بود

   گل یاس

   عشق در جان هوا ریخته بود

   من به دیدار سحر می رفتم

   نفسم با نفس یاس درآمیخته بود

   می گشودم پر و می رفتم و می گفتم: های

   بسرای ای دل شیدا، بسرای

   این دل افروزترین روز جهان را بنگر!

   تو دلاویزترین شعر جهان را بسرای!

   من به دنبال دلاویزترین شعر جهان می رفتم!

      

  دو کبوتر در اوج،

           بال در بال گذر می کردند

            دو صنوبر در باغ،

   سر فرا گوش هم آورده به نجوا غزلی می خواندند

   مرغ دریایی، با جفت خود، از ساحل دور

   رو نهادند به دروازه نور...

   چمن خاطر من نیز ز جان مایه عشق،

   در سرا پرده دل

   غنچه ای می پرورد

   هدیه ای می آورد

   برگهایش کم کم باز شدند!

   برگها باز شدند:

   ... یافتم! یافتم آن نکته که می خواستمش!

   با شکوفایی خورشید و گل افشانی لبخند تو آراستمش

   تار و پودش را از خوبی و مهر

   خوشتر از تافته یاس و سحر بافته ام:

   " دوستت دارم " را

   من دلاویزترین شعر جهان یافته ام!

   این گل سرخ من است

   دامنی پر کن ازین گل که دهی هدیه به خلق

   که بری خانه دشمن!

   که فشانی بر دوست!

   راز خوشبختی هر کس به پراکندن اوست!

 

  تو هم ای خوب من! این نکته به تکرار بگو!

   این دلاویزترین حرف جهان را، همه وقت،

   نه به یک بار و به ده بار، که صد بار بگو!

   دوستم داری؟ را ازمن بسیار بپرس!

   دوستت دارم را با من بسیار بگو!

                                                                                                 "فریدون مشیری" 

 

نوشته شده توسط مهسا نیکروش در شنبه 1386/09/10 ساعت 18:13 موضوع | لینک ثابت