داسمه

این قدر با رویاهای من غریبه نباش

باور کن

ما همه از تبار واژگانی هستیم

که از گوشۀ امن آسمان

به اندوه بی پایان زمین رانده شدند

حالا

اگر می بینی هنوز هم به چند خط شعر ایمان دارم

از ترس آن است که خطابه های غمگین زندگی غرق مان نکند

و گر نه

وقتی بوسیدن لحظه ها را ممنوع کنند

دیگر نه شعری می ماند

نه اعتقادی

                                                                                           علی رضا روح نواز

نوشته شده توسط مهسا نیکروش در جمعه 1386/07/13 ساعت 21:25 موضوع | لینک ثابت