داسمه

dasmah — Tue, 01 Jul 2008 20:58:48 GMT

یک نبودن ناچیز

در خاطرات زمان اتفاق می افتد

که اسمش را می گذارند

جای خالی تو

و به افتخار این نامگذاری

مراسم سوگواری با شکوهی راه می اندازند

بعد

با تلاوت چند آیه ی غمگین

از سوره ای ناشناس

تو را به ترنم محزون خاک می سپارند

و بلافاصله به خانه هایشان باز می گردند

ببین!

دیگر لازم نیست شعرهایت را پاک نویس کنی

حالا

تنها رسالت تو این است

که باور کنی

در انتهای یک شعر کوتاه شبیه زندگی تا ابد فراموش شده ای

فقط همین.

علی رضا روح نواز

تقدیم به کسی که مثل هیچ کس نیست...

dasmah — Fri, 01 Feb 2008 11:40:18 GMT

تو نمی دانی که روزگار چقدر کوتاه است و همیشه نمی توان شانه به شانه دوست

در باران قدم زد و سیبها و پرنده هایی را که روی شاخه ها نشسته اند تا آخر شمرد

همیشه نمی توان دست دوست را گرفت و به تماشای قله هایی برد که در دو قدمی

خدا ایستاده اند...

نه تو اینها را نمی دانی، اگر می دانستی حتم داشتم حتی یک لحظه هم مرا تنها

نمی گذاشتی

تو نمی دانی دوست داشتن همیشه گفتن نیست، گاه سکوت است و گاه نگاه...

این درد مشترک من و توست که گاهی نمی توانیم در چشمهای یکدیگر نگاه کنیم...

000

dasmah — Fri, 01 Feb 2008 11:26:18 GMT

چگونه می توانم امید نداشته باشم به عدالت روزگار

در حالی که می دانم، کسی که بر روی پر قو می خوابد همان رویایی را می بیند

که کسی که بر روی زمین می گذارد و می خوابد...

000

dasmah — Fri, 25 Jan 2008 09:18:18 GMT

در کوچه تنهایی می گذریم تا خود را به هفت قله عشق برسانیم

اما قداست عشق را شکسته اند

مدتی ست به باغ یاس ها می رویم

اما یاس ها را در پنجره دلها ماندنی کرده اند

از آن سوی پنجره ها به جاده ها نگاه کردیم

غبار گرفتند

گل های سرخ را در باغچه دلها کاشتیم

انگار مردم دیگر گلها را هم دوست ندارند

غزل، ترانه برای ما غریبه است

عطر یاس، سبز بودن و سبز ماندن را از یاد برده ایم

امروز باید بیایی آخر دیگر انتظار سرآمده

فرصت نیست بیا تا یاس ها را با نسیم دلنوازت از خواب بیدار کنی

تا به دنیای زیبای غزل و ترانه عطر یاس هدیه کنی

dasmah — Thu, 17 Jan 2008 11:51:18 GMT

می دانم بی حوصله ای، احساس می کنی آسمان روی سرت سنگینی می کند،

دستهایت پر از زمستان است، پاهایت مثل صخره شده اند، حس می کنی چلچله ای

در محدوده صدای تو پر نمی گیرد... اما، حالا من آمده ام... آمده ام تا کنار تو بنشینم،

با هم درد دل کنیم و حرف بزنیم.

من آمده ام تا برای تو سنگ صبور باشم، نمی دانم، شاید هم تو برای من؟!

...

خانه دل را تکانده ام تا در مقدم سبزت سرود عشق را بخوانم و بر فراز قله عشق

بایستم و سبد اشتیاقم را پر از واژه های غزل و ترانه کنم...

بگذار تو را تا همیشه به ذهن بهار بسپارم و حقیقت سبز آوازات را در بلندای احساس

با دانه های اشک زیور دهم

...

آن گاه که اول بار نجوای تنهایی ات را زمزمه کردی

گفتی: امشب باز آسمان میزبان اختران عاشق است

...

و بعد عهدمان را بر بالهای ارغوانی پاییز بستیم

بیا به جشن آلاله ها، به مهمانی خورشید برویم و در وسعت جاده ها مسافران مهتاب شویم

...

دلم می خواهد کمکم کنی، با تو می توان به آن سوی پنجره ها قد کشید

دلم می خواهد کمکت کنم، آخر باید راهی جست برای رسیدن به اوج.

پس همیشه با تو ام...

دلم می خواهد باور کنی

دلم می خواهد فکر کنی من از تو ام و تو از من!

...

dasmah — Sat, 15 Dec 2007 15:36:18 GMT

پرنده بر شانه های انسان نشست. انسان با تعجب رو به پرنده کرد و گفت: من درخت نیستم تو نمی توانی روی شانه من آشیانه بسازی. پرنده گفت: من فرق درخت و آدم ها را خوب می دانم اما گاهی پرنده ها و انسانها را اشتباه می گیرم.

انسان خندید و به نظرش این بزرگترین اشتباه ممکن بود.

پرنده گفت: راستی چرا پر زدن را کنار گذاشتی؟ انسان منظور پرنده را نفهمید اما باز هم خندید. پرنده گفت: نمی دانی توی آسمان چقدر جای تو خالی است انسان دیگر نخندید، انگار ته خاطراتش چیزی را به یاد آورد. چیزی که نمی دانست چیست.

شاید یک آبی دور، یک اوج دوست داشتنی

پرنده گفت: غیر از تو پرنده های دیگری را هم می شناسم که پر زدن از یادشان رفته است، درست است که پرواز برای یک پرنده ضرورت است اما اگر تمرین نکند فراموشش می شود.

پرنده این را گفت و پر زد. انسان رد پرنده را دنبال کرد تا اینکه چشمش به یک آبی بزرگ افتاد و به یاد آورد روزی نام این آبی بزرگ بالای سرش آسمان بود و چیزی شبیه دلتنگی توی دلش موج زد آن وقت خدا بر شانه های کوچک انسان دست گذاشت و گفت: یادت می آید تو را با دو بال و دو پا آفریده بودم؟ زمین و آسمان هر دو برای تو بود اما تو آسمان را ندیدی.

راستی عزیزم بال هایت را کجا گذاشتی؟

انسان دستی بر شانه هایش کشید و جای خالی چیزی را احساس کرد آنگاه سر د ر آغوش خدا گذاشت و گریست...

دلاویزترین

dasmah — Sat, 01 Dec 2007 14:42:18 GMT

از دل افروزترین روز جهان،

خاطره ای با من هست

به شما ارزانی:

سحری بود و هنوز،

گوهر ماه به گیسوی شب آویخته بود

گل یاس

عشق در جان هوا ریخته بود

من به دیدار سحر می رفتم

نفسم با نفس یاس درآمیخته بود

می گشودم پر و می رفتم و می گفتم: های

بسرای ای دل شیدا، بسرای

این دل افروزترین روز جهان را بنگر!

تو دلاویزترین شعر جهان را بسرای!

من به دنبال دلاویزترین شعر جهان می رفتم!

دو کبوتر در اوج،

بال در بال گذر می کردند

دو صنوبر در باغ،

سر فرا گوش هم آورده به نجوا غزلی می خواندند

مرغ دریایی، با جفت خود، از ساحل دور

رو نهادند به دروازه نور...

چمن خاطر من نیز ز جان مایه عشق،

در سرا پرده دل

غنچه ای می پرورد

هدیه ای می آورد

برگهایش کم کم باز شدند!

برگها باز شدند:

... یافتم! یافتم آن نکته که می خواستمش!

با شکوفایی خورشید و گل افشانی لبخند تو آراستمش

تار و پودش را از خوبی و مهر

خوشتر از تافته یاس و سحر بافته ام:

" دوستت دارم " را

من دلاویزترین شعر جهان یافته ام!

این گل سرخ من است

دامنی پر کن ازین گل که دهی هدیه به خلق

که بری خانه دشمن!

که فشانی بر دوست!

راز خوشبختی هر کس به پراکندن اوست!

تو هم ای خوب من! این نکته به تکرار بگو!

این دلاویزترین حرف جهان را، همه وقت،

نه به یک بار و به ده بار، که صد بار بگو!

دوستم داری؟ را ازمن بسیار بپرس!

دوستت دارم را با من بسیار بگو!

"فریدون مشیری"

...

dasmah — Wed, 10 Oct 2007 11:49:18 GMT

خوشبختی یک برکت است، اما معمولا یک فتح است. لحظه جادویی روز یاریمان می کند تا دگرگون شویم، وادارمان می کند به جستجوی رویاهامان برویم.

رنج خواهیم برد. لحظه های دشواری خواهیم داشت. مایوس می شویم اما همه اینها گذرایند و اثری بر جا نمی گذارند. و در آیینه می توانیم مغرورانه و با ایمان به گذشته بنگریم.

بدبخت کسی است که می ترسد خطر کند چون شاید او همچون کسی که رویایی برای دنبال کردن دارد با نومیدی و یاس و رنج روبرو نشود.

...اما هنگامی که به گذشته می نگرد- چرا که ما همواره به گذشته می نگریم- آوای قلبش را می شنود که با معجزاتی که خدا در هر روز تو کاشته بود چه کردی؟ با استعدادهایی که پروردگارت به تو سپرده بود چه کردی؟

در گودالی دفنشان کردی چون می ترسیدی از دستشان بدهی. "پس میراث تو این است".

یقین که زندگیت را به هدر داده ای!

بدبخت کسی است که این واژه ها را بشنود؛

چون در آن هنگام به معجزات ایمان خواهد آورد اما لحظه های جادویی زندگی گذشته است...

باز چوپان دروغگو

dasmah — Wed, 10 Oct 2007 11:29:16 GMT

چوپانی مثل همه چوپانهای دیگر هر روز گله خود را به چرا می برد، اما بر عکس همه آنها

وقتی که گوسفندان سرگرم چریدن بودند به بالای تپه می رفت و بر سر و روی خود می زد

و فریاد می کرد: آهای مردم! کمکم کنید! گرگ به گله ام زده. این کار هر روز چوپان بود و بعد

به مردمی که با چوپ و بیل و داس و چنگک به کمک شتافته بودند قاه قاه می خندید.تا یک

روز واقعا گرگ به گله زد و چوپان تند و تیز خود را به بالای تپه رساند و بر سر و روی خود زد و

فریاد کرد: آهای مردم! کمکم کنید! گرگ به گله ام زده. مردم ده به کمک چوپان دویدند و این

بارواقعا گرگها را زدند و متفرق کردند.

شما فکر می کنید همیشه باید جوری باشه که شما فکر می کنید.؟!

بهار آفرینش

dasmah — Fri, 05 Oct 2007 17:56:19 GMT

در آغاز هیچ نبود

کلمه بود و آن کلمه خدا بود

و کلمه بی زبانی که بخواندش و بی اندیشه ای که بداندش چگونه میتواند بود؟

و خدا یکی بود و جز خدا هیچ نبود

و با نبودن چگونه می توان بودن؟

هر کس گمشده ای دارد و خدا گمشده ای داشت؛ هر کس دو تا است و خدا یکی بود

خدا آفریدگار بود و چگونه می توانست نیافریند؟

و خدا مهربان بود و چگونه می توانست مهر نورزد؟

اما خدا بودن مطلق بود

و خدا غنای مطلق بود

و هر کسی به اندازۀ داشتن هایش می خواهد

دوست داشت چشمی ببیندش

دوست داشت دلی بشناسدش

" و خدا آفریدگار بود"

و دوست داشت بیافریند

و خداوند خدا،

برای حرفهایش باز هم مخاطبی نیافت

هیچ کس او را نمی شناخت

هیچ کس با او انس نمی توانست بست

"انسان را آفرید"!

و این نخستین بهار خلقت بود؛ آدم تنهایی خداوند خدا را پر کرد

دلهای بسیار آمدند تا هر یک به نوعی ستایش خالق خویش گویند

تاریخ آمد و آمد تا به عرصه ای از خلقت رسید

که در آن عرصه، بزرگ مردی بود که از همه تنهاتر بود

تاریخ آن گوشه ایستاده است و می گرید به سرنوشت این مرد

این در وطن خویش غریب

آری چنین است

"این زندگی بزرگ مرد تاریخ یعنی علی بوده است"

اما علی جز چاه های پیرامون مدینه؛ چاه های نخلستان صاحب سری نداشت!

اگر می داشت چرا سر در حلقوم چاه برد؟

اینها جز به خاطر آن است که علی تنهاست؟

در میان شیعیانش نیز تنها ست

علی از محمد تنها تر است

علی از خدا نیز تنها تر است

"خدا برای تنهاییش آدم را آفرید

"محمد سلمان را یافت" اما،

اما علی تا پایان حیاتش تنها ماند

"آری علی از خدا نیز تنها تر است"...

دکتر شریعتی